..::Believe::..

เรื่องนี้ อาจจะดูซึ้ง แต่ก็แอบฮานะคะ

"การอยู่คนเดียว บางครั้งมันก็ดี"

"คุณว่ามั้ย?"

ขอโทษ.. ที่เลือกจะเดินจากไป..

ฉันต้องกลับมาเป็น เด็กผู้หญิงที่เข้มแข็งคนเดิม.. 

Independent อยู่ได้โดยไม่ตามใคร..

ปล่อยชีวิตไปให้เป็นอิสระ  เดินตามทางความฝันอย่างมุ่งมั่น

จนกว่าจะถึงเป้าหมายที่เรียกว่า "ความสำเร็จ"

นั่นล่ะ ฉันคนเดิม..

ฉันเดินก้าวออกมาจากโลกใบนั้น..

ทิ้งความโศกเศร้าที่ปนอยู่ในความอบอุ่นไว้ที่นั่น..

ดึกแล้ว.. ท้องฟ้าสีดำมืดสนิท.. คืนนี้ฟ้าไร้ดาว..

ลมเย็นๆพัดโชยมา ผ่านตัวฉันไป..

ความรู้สึกเหมือนได้พิงพักใบหน้าไปที่ก้อนเมฆนุ่มๆ

มันช่างเย็นสบาย เหมือนตัวมันลอย..

ฉันเดิมยิ้มไปเรื่อยๆ จนสุดทาง..

ไม่เหลืออะไรแล้ว..  ฉันไม่ได้โศกเศร้า..  แต่ก็ไม่ได้เย็นชา..

ผู้คนเดินกันพลุกพล่านที่อนุสาวรีย์เช่นเคย..

ท่ามกลางความรีบเร่ง  ฉันกลับเดินสวนทางฝูงชนไปอย่างช้าๆ

ไม่เคยรู้สึกถึงสัมผัสของสายลมอย่างนี้มาก่อนเลย

มันอาจจะปลอบใจฉัน หรือทำให้ใจฉันกลับมาชื่นฉ่ำอีกครั้ง

ถึงแม้บนทางรถไฟฟ้าจะมีผู้คนเดินกันขวักไขว่  ถนนข้างล่างกลับเงียบเหงา..

แต่ถ้าฉันไม่รีบกลับ  พี่ชายฉัน คงเป็นห่วงฉันมาก..

ฉันมองลงไปข้างล่าง ระหว่างที่ก้าวเดินไปอย่างช้าๆ

รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดซ่อมริมทาง..

ฉันกลับมองว่า โลกนี้ช่างเป็นสิ่งที่สวยงามเสียจริง

ทุกคนต่างก็มีความทุกข์ และความสุขปะปนกันไปในชีวิต

แต่ยังไงมันก็ยังดูสวยงามในใจฉัน

เพราะในความเป็นจริงแล้ว ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว..

จะต้องมีใครสักคน.. ที่คอยรักและเป็นห่วงเสมอ อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล..

 

คนเราอาจมองว่าโลกสวยงาม เมื่อมี"ความรัก"

แต่ฉันกลับมองมันสวยงามยิ่งกว่า เมื่อผ่านพ้นความทุกข์

หลายๆคนอาจจะเปลี่ยนชีวิตตัวเองไป  หลังจากที่พบกับความผิดหวัง

บางคนโชคร้าย เลือกที่จะทำให้ชีวิตตัวเองย่ำแย่ลง

บางคนไม่ได้เปลี่ยนไป กลับมาใช้ชีวิตตามปรกติเช่นเดิม..

แต่ฉัน.. และคนอีกหลายๆคน..

กลับต้องการเลือกทางเดินอีกทาง  นั่นคือ.. ฉันสัญญากับตัวเองว่า

ฉันจะใช้ชีวิตใหม่นี้.. ให้ดีขึ้น  และดียิ่งขึ้นมากๆ กว่าเดิม..

ยิ่งฉันก้าวเท้าไปไกลมากขึ้นเท่าไหร่

ฉันก็จะต้องเป็นผู้ใหญ่ที่แข็งแกร่งให้ได้มากขึ้นเท่านั้น..

ฉันจะต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น ว่าฉันสามารถทำได้..

อีกไม่นานเกินรอ..

ฉันมีข้อเสียเด่นๆอยู่ข้อหนึ่ง

คือ ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นมากเกินไป  จนลืมที่จะนึกถึงตัวเอง

ตอนนี้ฉันรู้แล้ว  ว่าฉันทุ่มเทเพื่อคนอื่นมากเกินไปจริงๆ

ไม่เคยสนใจว่าตัวเองจะจะดีจะร้ายหรือทรมานแค่ไหน

แต่ตอนนี้ฉันจะกลับมารักตัวเอง  ดูแลตัวเองให้ดี.. เพื่อคนที่รักฉัน..

ว่าแต่จะลดเหลือกี่โลดี??

...เหอเหอ...

ฉันวางแผนชีวิตของฉันไว้เองอย่างที่ต้องการแล้ว

และมันก็เป็นไปตามอย่างที่วางไว้ ทีละอย่าง ทีละอย่าง เช่นกัน

นับจากวันนี้ฉันต้องสู้ต่ออุปสรรคทั้งปวง โดยไม่ท้อถอย

และไม่รอให้ใครมากำหนดชีวิต โดยที่ฉันไม่ได้ลงมือ

 

ฉันขึ้นไปบนชานชาลาอย่างไม่รีบร้อน

ได้ยินเสียงรถไฟฟ้ามาแล้ว ฉันกลับไม่รีบเร่งอย่างเคย

เมื่อได้เหยียบพื้นชั้นบนแล้ว ประตูคงจะปิดพอดี

เดินขึ้นมาอย่างสุขุม

รถไฟอยู่อีกฝั่ง

...แป่ว...

ไม่เป็นไร..

- -"

 

นาฬิกาบอกเวลา สี่ทุ่มครึ่ง แล้ว..

ป่านนี้พี่กายจะหลับรึยังนะ..

มีคนมองมาอยู่หลายคน..  เพราะฉันน่ารัก.. หรือสวย..

...อิอิอิอิ...

เปล่าหรอก  เพราะตามันยังบวมอยู่ต่างหากล่ะ

ถึงร่างกายจะบอบช้ำ  จิตใจกลับอิ่มเอิบมากในตอนนี้

จะมีใครรู้บ้างไหมนะ..

ลงสถานีปลายทางแล้ว..

ตรงนี้กลับมีรถมากมาย.. คงติดรอรถไฟ..

เหมือนผีเข้า ฉันกลับมาเดินเร็วอย่างเคย

คนแถวนั้นรู้ว่าฉันชอบเดินเร็ว

แรกๆคงคิดว่าฉันรีบไปห้องน้ำรึไง..

ตอนนี้คงคิดว่าจะส่งฉันไปแข่งเดินเร็วโอลิมปิคสักวัน..

...อ่ะนะ... (เหอเหอ)

รู้สึกดีจัง..

ฉันไม่ได้เดินแบบที่ฉันเป็นอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

ที่ฉันจะต้องเดินช้าๆ.. รอใครบางคน..

รู้สึกดีจังเลย..

เพื่อนๆลองใช้เวลากับตัวเองบ้างสิคะ

เวลาไม่นานนัก อยู่คนเดียว คิดอะไรเพลินๆ ไม่ว่าคุณจะมีคนรักหรือไม่ก็ตาม

ลองทำสิคะ มันมีความสุขมากๆ จริงๆนะ

ถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ มันทำให้คุณรู้จักรักตัวเอง จริงๆนะคะ

อาจจะลองนั่งคนเดียว ฟังเพลง.. แต่ไม่สนใจเนื้อความ.. มองทิวทัศน์บนรถ.. หรือริมหน้าต่าง..

หรือจะเดินช้าๆ สัมผัสกับบรรยากาศรอบๆตัว แต่พูดคุยกับตัวเองไปในใจ เรื่อยๆ เรื่อยๆ.. โดยที่ไม่แคร์อะไร

คุณจะรู้สึกว่าโลกนี้สวยงามมากขึ้นจริงๆเลยล่ะ ลองดูนะ